Onze Mongoolse held

We vertellen altijd een beetje besmuikt dat we in Mongolie gereisd hebben met een chauffeur en gids. Niet gewend aan enig personeel in ons dagelijkse leven voelt het ook een beetje vreemd. Zonder chauffeur Dorj waren we echter niet ver gekomen. 

Dorj is geen gewone chauffeur. Met z'n leeftijd van 55 jaar is hij een stuk ouder dan de meesten. Eigenlijk was hij leraar aan de politieacademie. Maar nu hij met pensioen is, heeft hij ervoor gekozen in de zomer toeristen rond te rijden. Wij zijn een van z'n eerste passagiers.

Dorj draagt altijd een grote stoffen cowboyhoed. Zijn badge van de politieacademie heeft hij nooit ingeleverd. En die badge maakt indruk. Vooral in combinatie met z'n cowboyhoed. Op tolwegen mogen wij door zonder te betalen. Een zwaai met z'n badge is voldoende.

Rot dat hij daar moet slapen
De bus van Dorj is zijn eigen paleis, waarvan hij alle banken kan verschuiven. 's Avonds maakt hij zo zijn eigen bed in de auto. Rot dat hij daar moet slapen, dachten wij de eerste nacht en boden hem een bed bij ons in een ger aan. Dat wilde hij niet. Later ontdekten wij pas dat hij het beste sliep van ons allemaal. De stoelen in zijn wagen kon hij eenvoudig transformeren in een prachtig zacht en warm bed. Dit terwijl wij op ons matje in een koude tent sliepen. 

Opgegroeid in het Gobi Alta gebergte kent Dorj het nomadenleven als geen ander. Sinds zijn vrouw is overleden keert hij iedere winter terug naar de ger uit zijn jeugd en woont hij daar bij z'n moeder. Zijn rantsoen in de winter bestaat volgens hem uit zo'n 28 schapen die hij zelf slacht. Hij belooft ons dit jaar ook een voor ons te slachten. We hopen maar dat dat een compliment is.

Busje vol proviand
Opvallend is dat Dorj overal vrienden en familie heeft. En als hij toevallig echt niemand kent, maakt hij direct nieuwe vrienden. Bij iedere nomade die we ontmoeten keurt hij het vee, rijdt een rondje op het paard, trekt aan de staarten van de yaks en beoordeelt de kwaliteit van de melk, vruchten of het vlees. Als het hem bevalt beginnen de onderhandelingen en koopt hij in. Wij bereiken aan het einde van onze reis Ulaan Baatar met een busje vol proviand. De beste vis uit de regio, de heerlijkste bosbessen, paardenmelk en geitenyoghurt. 

Wij zijn watjes vergeleken met Dorj. Als wij instorten na een lang dag rijden, gaat hij varen op het meer. Of sleutelt hij nog even aan zijn bus. Hij heeft veel aan onze reis bijgedragen, dus is een beetje onze Mongoolse held. Door hem hebben we meer nomaden ontmoet dan ooit tevoren, kennen we de beste regionale keukens en is onze Mongoolse woordenschat weer iets verrijkt. Dank Dorj!

IMG_3631

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s